bridget riley

Bridget Riley, Shift

Van Bridget Riley bestaat een serie schilderijen waarin ze probeert het zelfportret van Jan van Eijck (een meester uit de Renaissance) probeert na te schilderen. Als die manier van schilderen leren haar missie was geweest zou ze daar maar matig in zijn geslaagd. Maar Riley had andere dingen op haar netvlies. In de jaren 60 wordt ze wereldberoemd met grote geometrische schilderijen in zwart-wit. Toch is ze het niet eens met recensenten die haar werk abstract noemen.

“Abstract art, I don’t know what that is… I go along with it”

Bridget Riley

Als kind heeft Bridget al een diepe verwondering over hoe de wereld eruit ziet. Zo vertelt ze in een interview wat ze ooit als meisje, zwemmend in ondiep water allemaal zag: ‘de kleuren van zeewier en zeeanemonen en andere kleine dingetjes in het water. En tegelijkertijd was er de reflectie van de omgeving. De kleuren die als laagjes over elkaar lagen op die manier maakten samen een waanzinnig beeld’.

Haar werk is ogenschijnlijk heel eenvoudig werk. Riley concentreert zich op strak afgebakende vormen. Haar handschrift als schilder is niet zichtbaar in het werk. Ze maakt het zo onpersoonlijk mogelijk zodat de vormen hun werk kunnen doen. Lijnen, driehoeken, cirkels, vierkanten. Ze herhaalt ze en maakt subtiele verschuivingen waardoor ze de illusie weet te creëren dat het doek golft en beweegt. Haar werk is dan ook bekend geworden als Op-Art. Afgeleid van optische illusie.