bernini

Twee keer een scene uit een bekend bijbelverhaal. Een jonge herdersjongen wordt door zijn vader op pad gestuurd om zijn oudere broers, allemaal gelegerd in een vallei, eten te gaan brengen. Al weken zijn ze daar, elke dag worden ze bespot door een reus die bij hun tegenstanders, de Filistijnen, hoort. Niemand durft met de uitdager op de vuist. Lang verhaal kort, de jonge David gaat slechts gewapend met een slinger en een steen alleen op de reus af. En doodt hem. Prachtig verhaal, wat een spannend moment moet dat zijn geweest.

Door de David van Bernini te vergelijken met de David van Michelangelo zien we goed het verschil tussen barok en renaissance. Eerst al in de keuze van het moment: Michelangelo’s David staat er ontspannen bij. Misschien is het al achter de rug. Hij lijkt in ieder geval nauwelijks onder de indruk. Een toonbeeld van zelfbeheersing. De David van Bernini is anders. Hij kijkt ingespannen naar zijn doel: die enorme reus die hij met één rake worp moet zien te raken. Een tweede kans krijg je niet, dan ben je er geweest. Zijn lichaam draait al, dít is het moment. De seconde voor de steen uit de slinger schiet en Goliath raakt. De spanning spat van zijn gezicht, hij bijt op zijn lip. Gaat hij het redden?

graf

Bernini was een alleskunner. Dat wist ook één van de belangrijkste opdrachtgevers die je in die tijd kon hebben: de paus. Alexander VII bestelde bij Bernini daarom alvast zijn eigen grafmonument.

Met het beeld worden de kerkgangers er weinig subtiel aan herinnerd dat ook voor hen het einde een keertje komt. Het ontwerp van Bernini vormt één geheel met de architectuur van de kerk waar het in staat. Zo valt de draperie waartussen het skelet zich schuilhoudt half voor de deur lang die onder het monument zit. Het is een geslaagde samenwerking tussen meerdere kunstdisciplines geworden, een zogenaamde ‘bel composto’.